( ႏွင္း+ေျမာက္ျပန္ေလ )ကို အကုန္လံုး ယူခဲ့ျပီးမွ…
ေဆာင္းတစ္ခုတည္း-လြတ္ …/က် က်န္ခဲ့တယ္…
ကၽြန္ေတာ္ဟာ တဖြဲဖြဲလြင့္ …/၀ပ္ ေသဆံုးသြား…
အရင္က ေကာင္းခဲ့တယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ
အရင္လို မေကာင္းေတာ့တဲ့ ကဗ်ာပါ ေမေမရယ္…
အဲဒီလို ကၽြဲခ်ိဳမႈတ္သံ တစ္ျခမ္းနဲ.ပဲ
… … … … … … … လြမ္းျမရီေ၀ခဲ့ရ…။
( ကိုယ့္ေက်ာင္းကေလးကို )
သုညမေပၚမီေခတ္မွာ
ဘာျဖစ္လို. ကၽြန္ေတာ္ကို မေမြးခဲ့တာလဲဟင္…
အီဂ်စ္ေက်ာက္စာတစ္ေၾကာင္းလို ေဟာင္းေသြ.အိုႏြမ္း
ကၽြန္ေတာ္က တိတ္တိတ္ကေလး
” ကိုး ” ဂဏန္း ျဖစ္ခ်င္သူ…။
ေမေမေရ…
အမွားေတြကို တေဖ်ာေဖ်ာ ထပ္မေျပာခ်င္ဘူး
သံသရာ အဆက္ဆက္က ခ်စ္သူေတြကိုလည္း
ခုခ်ိန္မွာ အရိုးလိုက္မေကာက္ေတာ့ဘူး…
ထားလိုက္ပါေတာ့…
( ကၽြန္ေတာ္တို.ဟာ ရြာျပီးသား မိုးတိမ္ေတြေပါ့ )
ေလာကဓံဟာ …လူသားတိုင္း ပန္ရတဲ့ ပန္းလို. ဆိုပါစို.
ကဲ… လက္ေရွာင္
ကၽြန္ေတာ္ရယ္…ေမေမရယ္…
… … … … … သူ. ရနံ.ကို ဖြင့္လိုက္ၾကရေအာင္…။ ။
တာရာမင္းေ၀
ဆရာ တာရာမင္းေ၀ ရဲ. ကဗ်ာေကာင္း/ရွားပါးတဲ့ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ပါ….
ခံစာလို.ရၾကမွာပါ…..